✓ Wij worden gemiddeld beoordeeld met een 8,3
Luka Doppen is ambassadeur Gehandicaptenzorg en persoonlijk begeleider bij Estinea. Maandelijks schrijft ze een column voor Hart voor Zorg. Ook geeft ze een workshops tijdens de inspiratieweken van Hart voor Zorg.
Vandaag moet Rini naar het ziekenhuis voor controle. Voor veel mensen iets waar je tegenop ziet. Wachtkamers, onderzoeken en lange gangen met veel te fel licht. Maar voor Rini is het een uitje. Een dagje weg. En de voorpret begint al voordat we überhaupt vertrokken zijn.
“Hebben ze daar ook patatjes?” vraagt ze terwijl de taxichauffeur de rolstoelbus start. Niet of het spannend wordt. Niet hoelang het duurt. Nee, of er patat is. Ik draai me om naar de achterbank en beloof haar dat we na afloop wel even naar het restaurant kunnen gaan. Dat is voldoende. Vanaf dat moment staat haar humeur volledig in vakantiestand.
De heenreis alleen al is een feestje op zich. Achterin de rolstoelbus geniet ze zichtbaar van alles wat voorbijkomt. Haar glimlach verdwijnt de hele rit niet meer van haar gezicht. Koeien in de wei, trekkers op het land, een stoplicht dat net op tijd groen springt. Dingen waar wij al lang niet meer van opkijken, maar waar zij nog volledig in op kan gaan. Ik vind dat misschien wel het mooiste wat er is. Dat iemand zo kan genieten van iets wat voor anderen zo gewoon is.
In het ziekenhuis moeten we vandaag een scan laten maken van haar been. Ze heeft pijn en dus willen ze uitsluiten dat er iets gebroken is. Alleen het praktische gedeelte daarvan is al een hele onderneming. Met tilliften, draaien en schuiven. Ze laat het allemaal gelaten over zich heen komen, al informeert ze tussendoor nog wel meerdere keren of de patat niet vergeten wordt.
Na even wachten volgt gelukkig de uitslag: geen breuk. Opgelucht lopen we richting het restaurant voor, volgens Rini, het belangrijkste onderdeel van de dag.
Patat hadden ze helaas niet. Dat zorgde heel even voor teleurstelling, maar een saucijzenbroodje bleek uiteindelijk ook een prima alternatief. Met zichtbaar plezier zit ze te eten, alsof het een culinair hoogstandje van een sterrenchef betreft.
De terugweg verloopt precies zoals de heenweg. Weer de koeien, weer het uitzicht, weer die grote glimlach achterin de bus. Tot we thuis zijn. Daar kijkt ze ineens heel verontwaardigd. “Ach”, zegt ze. “Ze hebben helemaal de foto niet laten zien. Ik heb die helemaal niet gekregen.”
Dan valt ineens het kwartje. Voor Rini was die röntgenfoto gewoon een echte foto. Zo eentje die je meekrijgt na een dagje weg. Een aandenken voor thuis. En terwijl ik haar probeer uit te leggen dat dat niet helemaal is hoe het werkt, moet ik lachen. Want waar de meeste mensen hopen het ziekenhuis zo snel mogelijk te vergeten, vindt Rini het vooral jammer dat ze zonder vakantiefoto naar huis moest.
Maak gratis een account aan, word onderdeel van dé leer & ontwikkel community voor de zorg en neem deel aan onze webinars en evenementen.
Onbeperkt leren
Accreditatiepunten verdienen
Gezellige events
